Aaron,

Gisteren hoorde ik het ontstellende nieuws. Je bent er niet meer.

Een paar maanden geleden hoorden we voor het eerst van jou. Er was een student uit Utrecht die weigerde zijn vingerafdrukken af te staan voor de paspoortdatabase en dat was jij. Je wilde een rechtzaak nadat je aanvraag voor een ID kaart, na je weigering je vingerafdrukken in een database te laten registreren, niet in behandeling werd genomen. Je kreeg aandacht van de media. Je werd ineens bekend. Je was de eerste Nederlander die tegen de paspoortwet ging procederen. Je werd daarmee een baken van hoop voor al die anderen die niet willen dat de overheid over hun biometrische gegevens beschikt. Je had een advokaat nodig en je kon wel wat hulp en advies gebruiken. Zo hebben wij elkaar ontmoet.

We gingen samen naar het advokatenkantoor. We legden alles uit. Het zou misschien een lange procedure worden met een hoger beroep tot aan het Europese Hof maar je morele gelijk hoefden we niet uit te leggen.

Vrijdag zagen we elkaar voor het laatst. De jongeren van GroenLinks organiseerden een symposium over privacy in het gebouw van de Eerste Kamer en jij zou een workshop geven.

Zo zaten we die middag heel toepasselijk in de fractiekamer van het CDA. Jij zat aan het hoofd van de tafel en ik zat naast je en naast mij Miek Wijnberg van Vrijbit. Je ging vertellen over je zaak en hoe te procederen tegen de overheid. Kunnen we nog iets goed maken nadat het hier vorig jaar in dit gebouw fout is gegaan met de paspoortwet.

Weinig mensen wisten dat het niet goed met je ging, dat je naar het ziekenhuis moest, dat je ondanks je tegenslag met veel moeite op de been probeerde te blijven. Werd de spanning je fataal?

Je ging naar huis. Wij zijn de laatsten die je nog gezien hebben. Je overlijden krijgt daarmee iets symbolisch. Laat het niet voor niets geweest zijn.

Johan van Someren