Aftappen verkeersgegevens

Politie, justitie en inlichtingendiensten willen graag toegang tot de (historische) verkeersgegevens van aanbieders van internet, vaste en mobiele telefonie. Omdat de diensten binnen Europa de verkeersgegevens ook willen kunnen uitwisselen, pleiten zij voor een uniforme bewaarplicht van verkeersgegevens.

Burgerrechten organisaties en internet providers daarentegen willen de opslag van verkeersgegevens beperken tot verdachten en verzetten zich tegen een systematische bewaarplicht.

Verkeersgegevens bestaan uit de adres- en route informatie die ontstaat bij telecommunicatie. Bij telefonie zijn dat de gebelde nummers met de bijbehorende tijdstippen en de duur van elk gevoerd gesprek. De verkeersgegevens vallen glashelder te scheiden van de inhoud, het gesprek zelf. Het onderscheid is belangrijk, omdat de inhoud in de meeste landen een veel hogere rechtsbescherming kent (communicatiegeheim). Het is niet makkelijk voor politie om toestemming te krijgen om naar de inhoud te mogen luisteren (aftappen). Het onderscheid tussen inhoud en verkeersgegevens is dus niet louter technisch.

Bij moderne communicatiesystemen is het veel moeilijker om onderscheid te maken. Bij GSM ontstaan bijvoorbeeld locatiegegevens die aantonen waar de gebruiker zich geografisch bevindt. Het verzamelen van die informatie lijkt eigenlijk veel meer op observatie (volgen) dan op afluisteren. Bij internet lopen inhoud en adressering geheel in elkaar over. De email headers worden bijvoorbeeld vaak gezien als adres- en route informatie maar ze bevatten ook het onderwerp van de e-mail, en dat is meestal een samenvatting van de inhoud. Webadressen (URL's) lijken adresgegevens maar worden ook heel vaak gebruikt om inhoudelijke keuzes over te brengen van een webbrowser naar de server. Denk bijvoorbeeld aan zoektermen in Google, die in de URL zelf worden opgenomen. Als alle bezochte URL's bewaard moeten worden, is dus ook zichtbaar waarnaar iemand heeft gezocht bij Google.

Lees verder

---

---