Zoals we al vaker hier vermeld hebben willen er nog is op wijzen dat het plan van de NWO is om de totale wereldbevolking te chippen. Alleen kunnen ze dit moeilijk in één keer invoeren, dat zou de bevolking nog niet slikken. Ze zullen ons bombarderen met alleen maar mooie berichten over de chip en wat voor voordelen het allemaal met zich meebrengt.

Na Amerika is het nu de beurt aan Engeland, waar ze nu kinderen willen gaan chippen. Onderstaand artikel komt uit Europa’s grootste krant, de London Times.

Is mijn kind veilig met een geïmplanteerde chip ?

Naar aanleiding van de verdwijning van Madeleine McCann is er vraag naar elk middel van kindercontrole.

Als uw kind een implantaat zou kunnen dragen – een microchip die een computer zou kunnen vertellen waar hij of zij zich bevindt, op elk moment en binnen een omtrek van een paar meter – zou u het kopen? Na de afschuwelijke ontvoering van de drie-jarige Madeline McCann uit haar bedje in Portugal, zouden de meeste ouders deze vraag met “ja” beantwoorden.

Professor Kevin Warwick, die de technologie ontwierp die het mogelijk maakte dat in Engeland in 2002 het eerste kind werd gechipped (na de moorden op Holly Wells en Jessica Chapman), wordt de laatste paar dagen gebombardeerd met e-mails van ouders die wanhopig proberen hun kinderen in het oog te houden.

Terwijl wij hem interviewen krijgt hij een volgende e-mail van een moeder van twee jonge kinderen die zegt zeer aangedaan te zijn over de verdwijning van Madeleine en meer wil weten over de technologie van chippen.

Theoretisch werkt dit door een signaal te zenden via een mobiel telefoon netwerk naar een computer die de locatie van het kind weergeeft op een elektronische kaart.

Indertijd was er ook bezorgdheid over de ethische aspecten van het aanbrengen van een chip in het lichaam van een kind, sommige groeperingen zoals Barnado´s and Kidscape en een aantal media, vonden het een neurotische overdrijving die op de lange duur niet in het voordeel van de kinderen is.

Dus stopte Warwick, hoogleraar Cybernetica aan de Reading University, met de landelijke ontwikkeling van het project. Hij zegt dat er zoveel verzet was dat er een stap terug gedaan moest worden. Er waren ethische bezwaren waar je als wetenschapper gehoor aan moet geven. Maar hij voegt daaraan toe dat de bedoeling van chippen niet is om je kind 24 uur per dag te volgen, dat is alleen het slechts denkbare scenario. Je hoopt dat de chip nooit nodig zal zijn.

Er zijn echter veel meer middelen om kinderen te traceren waar de komende weken grote vraag naar zal zijn. Die middelen variëren van een `pay-as-you-go` opsporingsmogelijkheid die je kind volgen via de SIM kaart van zijn of haar mobiele telefoon tot elektronische polsbanden en pyjama’s met speciale tags. Sommige bedrijven schrikken terug voor dergelijke foefjes uit angst voor gerechtelijke stappen van ouders indien de middelen falen, anderen geloven dat dit een normaal onderdeel van de opvoeding zal worden.

Connect Software, een bedrijf in Lancashire, heeft onlangs de Toddler Tag op de markt gebracht, een opsporingschip, kleiner dan een dominosteen, in de vorm van een badge of armband. De chip kan zelfs in kleding genaaid kan worden.

De RFID chip werkt met een lezer om de bewegingen van het kind te volgen, er gaat een alarm wanneer het kind zich buiten een bepaalde afstand begeeft. Een totaalpakket kost tussen de £500 en £1000. Chris Reid, commercieel directeur van het bedrijf, zegt dat ouders verschillende lezers kunnen gebruiken om een virtuele omheining te creëren, waarbij een alarm afgaat als het kind over een grens gaat of in de richting van mogelijke gevarenzones loopt zoals de keuken of de trap. Het bedrijf heeft Toddler `smartwear` ontwikkeld zoals slabbetjes, T-shirts, petjes en jacks, die voorzien van chips verkocht worden en die volgens Reid niet alleen handig zijn in de crèche maar ouders ook `electronische ogen` geven als zij met hun kinderen een pretpark bezoeken op of vakantie zijn.

Globalpoint Technologies uit Newcastle, biedt een “persoonlijke metgezel” aan, die het met een combinatie van mobiele telefoon en GPS technologie mogelijk maakt je kind met behulp van de computer binnen enkele meters op te sporen (kosten £400/£500). Het systeem, dat gebaseerd is op een technologie die ontwikkeld is door het ministerie van Defensie, pikt signalen op van satellieten en zend deze als SMS of via het mobiele netwerk naar een website. Momenteel wordt dit systeem gebruikt om postzakken op te sporen.

Volgens Ian Rycroft, een woordvoerder van het bedrijf, is dit een lichtgewicht systeem ter grootte van een kleine Nokia GSM en kan het gedragen worden in een borstzakje, een jack of schooltas of als halsketting of polsband. Hij denkt dat de markt voor dit systeem belangrijk zal toenemen.

Voor oudere kinderen zijn producten voorhanden zoals Kids OK mobiele telefoontracking, i-Kids and Teddy-fone (een telefoon met een door ouders te activeren opsporingssysteem dat het mogelijk maakt mee te luisteren naar geluiden uit de omgeving waar het kind zich bevindt) en een SOS button.

Het nadeel van al deze producten is natuurlijk dat een kidnapper zich er gemakkelijk van kan ontdoen. Het Amerikaanse bedrijf Wherify biedt een GPS horloge aan dat afsluitbaar en niet te verwijderen is en dienst kan doen als een zichtbaar afschrikmiddel (dit werkt alleen in Amerika). Sommige ouders voelen zich echter niet prettig over dit zichtbare systeem en het idee dat een kidnapper dit wanhopig zou willen verwijderen.

Ook zou de vraag moeten worden gesteld of we wel zo ver moeten gaan in het chippen en volgen van onze kinderen. Bestaat het gevaar dat we het perspectief uit het oog verliezen en onze kinderen opzadelen met angst. We zouden inderdaad te afhankelijk kunnen worden van technologie en vervolgens meer blasé voor wat betreft de normale supervisie. Michelle Elliot, directeur van Kidscape, zegt dat ze tegen het idee van microchip implantaten is maar wel kan begrijpen waarom veel ouders GSM opsporingsmiddelen of polsbanden willen gebruiken.

Ze maakt zich zorgen over het feit dat dergelijke middelen de groei naar onafhankelijkheid van het kind kunnen belemmeren, zoals een winkel binnen gaan en om hulp vragen als ze verdwaald zijn. Het leert ze niet wat ze moeten doen in een probleemsituatie. Als kinderen erop blijven vertrouwen dat hun ouders hun op elk moment komen ophalen bevordert dat hun zelfstandigheid niet. Over de implantaten zegt ze: “we weten de lichamelijke effecten niet en het kind is zelf niet in staat toestemming te geven voor deze kleine ingreep in zijn lichaam”.

Zolang kinderen ontvoerd worden, vanuit hun bed of zelfs vanuit bad (zoals onlangs een meisje in het Noordoosten) zal een niet te verwijderen chip sommige ouders welkom voorkomen, ongeacht de ethische bezwaren.

Er zijn 11 miljoen kinderen in de UK, zegt Elliott. De afgelopen 25 jaar zijn tussen de 5 en de 7 kinderen per jaar ontvoerd en vermoord door een vreemde, en dat is niet veranderd.

Worden we zo paranoïde dat we onze kinderen de boodschap meegeven dat het leven zo gevaarlijk is dat ze gechipped moeten worden? Er is geen enkele garantie voor de veiligheid van een kind. Maar de kansen dat ze iets dergelijks overkomt zijn zo klein dat je moet nadenken over de boodschap die je ze meegeeft.

Maar professor Warwick zegt dat, indien er voldoende vraag zou zijn en het initiatief ondersteund zou worden door de kinderbescherming, het niet moeilijk zou zijn om implantaten (van 3 cm groot) in korte tijd landelijke beschikbaar te maken.

Hij zegt dat verder onderzoek gedaan moet worden naar de oplaadbaarheid van de in slaapstand zijnde chip, die weinig energie zou verbruiken. Het zou kunnen dat een kind slechts een keer per jaar zijn arm voor een oplader zou moeten houden. Hij ziet geen gezondheidsgevaren, de chip wordt geplaatst in een siliconenkapsel en kan vergeleken worden met een oorimplantaat.

En hoe zit het met Danielle Duval, die 5 jaar geleden op 11-jarige leeftijd, onder grote media aandacht en met toestemming van haar ouders, het eerste proefkonijn zou worden voor het plaatsen van een implantaat.

Danielle’s moeder Wendy zegt geen commentaar te willen geven over dit onderwerp met betrekking tot Madeleine McCann. Haar dochter heeft uiteindelijk afgezien van het plan door alle media aandacht en heeft de chip nooit laten plaatsen.

Bron: Dknwz.net, 19-05-2007

Welcome to the real world...